On a more serious note…

On a more serious note...

Twijfel. De laatste tijd zit ik er vol mee. Niet alleen over mezelf maar ook over m’n opleiding. Ja het is echt wat ik wil en ja het is ook meestal wel leuk, maar heel vaak ook niet. Alles is fucking onduidelijk en chaotisch. Om het zo maar even te noemen.
En dan ga ik denken over het feit dat ik dit nog ruim 3,5 jaar moet gaan doen. 3,5 jaar!! Heb ik daar wel zin in denk ik dan, nee natuurlijk heb ik daar geen zin in. Maar ik moet wel want anders kan ik later niet gaan doen wat ik écht wil. Maar is er geen andere mogelijkheid om te worden wat ik wil (namelijk autojournaliste)?
Vervelend hè, om dat zo te lezen? Nou dat vind ik dus zelf ook. En zo gaat het dus al een paar weken in m’n hoofd.
Vier van mijn vijf tentamens heb ik niet gehaald, niet erg motiverend. Gelukkig nu ik er later op terug kijk blijkt dat ik er wel veel meer aan kan doen. En dat doe ik dan nu dus ook. Maar heb ik wel zin om nog 3,5 jaar lang ZO veel aan school te moeten doen. Nee dat heb ik niet. AAGH.
Bovendien is het ook allemaal veel te nieuws en krant gericht en wordt er veel te veel van ons verwacht. Of nouja, dat vind ik. En ik vind ook dat journalistiek niet ALLEEN MAAR om nieuws hoort te gaan. Of in ieder geval niet de journalistieke kant die ik op wil. Dit klinkt allemaal niet erg overtuigend maar ik heb geen idee hoe ik het anders moet brengen.
Ik weet wat je denkt, mens zeur alsjeblieft niet zo dat is het leven. Ja, dat weet ik, maar ik weet ook dat ik lang niet de enige student ben die zo denkt.
En dan nog de twijfel over mezelf. Doe ik het wel goed genoeg? Is wat ik aan heb eigenlijk niet heel raar? Vinden ze me wel aardig? Ja, dat soort dingen ja, want ik ben ook maar een meisje en ook nog steeds puber. Tenminste volgens mij wel.
Nu ik dit zo terug lees snap ik ook waarom ik de laatste tijd zo slecht te pas ben. Studeren brengt nou eenmaal veel stress mee en daar moet ik nog behoorlijk aan wennen. Als jij ook studeert en alles helemaal prima aankan, nou top, KUDOS for you. Maar bij mij gaat dat dus niet zo soepeltjes.
Best eng vind ik het om dit online te zetten, maar het voelt wel goed om dit van me af te schrijven. Of te typen, have it your way.
Nu heb je een kijkje gekregen in mijn hersenpinsels. Voel je vereerd zou ik zo zeggen. Oh, en je mag best een reactie plaatsen mocht je je ook zo voelen, zodat ik me niet heel erg raar voel. Hihi.

– D

Advertenties

7 thoughts on “On a more serious note…

  1. Meisjeee! Eventjes een avondje niets doen en even genieten met een kop warme chocolademelk en een heerlijke kerstfilm. Je hebt nu alles op een rijtje gezet voor jezelf. Lees het nog een keer over en kijk hoe belachelijk het is. Tuuuuurlijk zie je er leuk uit! En wie zegt dat een studie altijd geweldig is en leuk? Journalistiek staat bekend om zijn pittigheid en moeilijkheidsgraad. Gewoon proberen. Als dit je droom is, you will do it! ❤ Xxxxx

  2. Daphieee…
    Keep positive, echt waar als je het zo negatief blijft kijken kom je er niet meer bovenop. Er zijn zoveel dingen die in je leven zijn die wel goed zijn, like me duuh, so come on guurl! Haal kracht uit de dingen die je wel zijn gelukt, en gebruik die kracht om meer dingen te laten lukken. Jij komt er wel.! ❤

  3. Lieve schat, natuurlijk voelen veel studenten zich precies zoals jij je voelt. Bijvoorbeeld ikzelf. Ik twijfel dagelijks over van alles en nog wat. Over welke kleren ik aan moet en hoeveel boterhammen ik mee moet nemen naar school. Maar ook over serieuzere dingen. Zie ik er wel leuk uit? Ben ik niet te slecht voor de opleiding? Is het allemaal niet te hoog gegrepen voor me? Is het leven niet te hoog gegrepen voor me? Is dit allemaal wel aan mij besteed? School put mij zo extreem uit dat ik vaak niet eens zin meer heb om op zaterdagavond uit te gaan, en dat is wel heel erg voor mij. Ik heb meer hoofdpijn dan ik op de middelbare school heb en hoewel ik net uit de puberteit ben, door de stress zie ik er toch weer uit als een 15-jarige puistenkop. Ik weet niet hoe ik je beter kan geruststellen. Je vertellen dat het allemaal goedkomt, of mijn verhaal delen en je laten weten dat je absoluut niet de enige bent in deze strijd. Stoppen is makkelijker, dat weten we allemaal. Maar het is juist de prestatie om door te blijven gaan als het écht moeilijk is. Stoppen is opgeven, en stoere mensen geven niet op. We geven een simpel wedstrijdje niet op, we geven blokken voor tentamens niet op, we geven deze opleiding niet op en we geven het leven niet op. Dat betreft school. Nu het hoofdstuk ‘selfconfidence’. Ik weet heel goed dat ik perfect kan uitleggen hoe het wel moet. En kan het goed onder woorden brengen, maar ik luister niet naar mijzelf. Hoe kan ik jou overtuigen, als ik mijzelf niet eens kan overtuigen? Dat zelfgevormde verhaaltje gaat zo vaak door mijn hoofd. Er zijn dagen dat ik het bijna geloof. Bijna. Maar ik het geloof het nog steeds niet. Dingen die je ouders je altijd vertellen, dingen die goede vriendinnen je altijd vertellen. Mensen die van je houden. Ze spreken echt de waarheid, toch geloof je ze niet. Je bent knap zeggen ze. Je bent slim, leuk, gezellig en je hebt een geweldig karakter zeggen ze. Je bent mooi zoals je bent zeggen ze. Waarom is dit dan zo moeilijk om te geloven? Er zijn namelijk veel meer mensen die niet van je houden, dan mensen die wel van je houden. Je hoort overal dat je slank moet zijn. En als je dat niet bent, ben je lelijk. Maar dat is niet zo. Wij vrouwen begrijpen dat wel. De dove-reclame vertelt het ons ook. ‘Beauty has no size.’ Het geeft je weer moed voor even. Tot je zaterdagavond uit bent geweest in je leukste kleren met mooie make-up op en je slanke vriendin weer een leuke jongen heeft gescoord en jij het derde wiel bent. Vrouwen die niet slank zijn, waren toch ook mooi zeiden ze? Waarom gaat dat voor mij niet op? Week in week uit zie je slanke meisjes voorbijkomen. Je gaat twijfelen aan jezelf. Ben ik te kieskeurig? Ben ik toch niet mooi genoeg? En dan is de cirkel weer rond. Weer twijfel. Terwijl het niet zo hoort te zijn. Je bent wel echt mooi en echt slim en je bent echt niet kieskeurig, alleen zien zoveel mensen dat niet. Als je aan jezelf twijfelt, hoe kom je dan nog overtuigend over op anderen mensen? Dat kan niet. Accepteer dat je niet perfect bent, want niemand is perfect. Maar blijf wel in jezelf geloven. Als jij niet gelooft dat je mooi en slim bent, hoe moeten jongens dan geloven dat je mooi bent en hoe moeten leraren geloven dat je slim bent? Het lukt me tot op de dag van vandaag nog steeds niet in mijzelf te geloven, maar ik hoop dat het me ooit lukt. En ik hoop dat jij dan met mij mee kan doen. Weet dat je altijd kan bellen en langs kan komen. Want jij bent niet de enige. Je hoeft niet in je eentje te zijn, want er zijn meer mensen die zich precies zo voelen als jij. We zien het probleem onder ogen, dat is stap 1. Nu moeten we er wat aan doen.

    XOXO – Kels

  4. Lieve Daph,

    jij bent niet de enige met twijfels. Ik heb ze ook. Ik denk dat dat ook gezond is.. dit is nieuw, dit is spannend, je weet niet waar het je brengt. Het is een grote stap in ons nog maar kort durende leventje (vind ik). Nieuwe stad, nieuwe school, nieuwe leraren en nieuwe mensen om je heen. Niet meer vertrouwd op je middelbare school waar iedereen je kende en iedereen je begroette (althans, dat was zo bij mij..).
    En ook ik heb niet alleen twijfel over de studie, maar ook aan mezelf: ben ik mooi genoeg? Vinden ze me wel leuk? Hmm.. zij laat me links liggen, vind ze me nog wel aardig, zijn we nog vriendinnen? Waarom voel ik me altijd zo alleen? Ben ik wel goed genoeg? Zijn een aantal vragen die dagelijks wel een paar keer langskomen in m’n hoofd.. maar inderdaad: daar zijn we meisjes voor.. we piekeren misschien wel te veel. Morgen krijg je een dikke knuffel van mij want: het komt allemaal goed!

    Liefs,
    Judith

  5. Super dat je het van je afschrijft!
    Mooi stukje.
    Ik had dus precies dezelfde dingen die ik niet leuk vond aan de opleiding dus ik denk dat ik je wel goed snap.

    Ik wens je iig heel veel succes en ik hoop dat je alsnog je plekje vind!

    Liefs Melissa

  6. Knap dat je het van je afschrijft!
    Ik deed het je niet na! Maar inderdaad, zo voel ik me ook.
    Ik ben zo gestrest en zo moe, dat alles soms even tegen
    zit. Je bent niet de enige!
    Ik weet dat dit het beroep is wat ik later wil gaan doen.
    Ook al is mijn opleiding soms onduidelijk en chaotisch.

    Je kan het wel Daph!
    Wé kunnen het wel!

    Liefs Tessa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s